Dank je Mark de Vries

Mark de Vries (oa. SC Cambuur, Leicester City en Dordrecht 90)Mark de Vries

Met de elegantie van een goederentrein dendert Mark de Vries over het veld. Waarom zou je om een speler heen dribbelen als je er ook doorheen kunt, hoor je hem denken. Mark de Vries schiet niet, Mark de Vries lanceert.

‘Toen Mark de Vries klein was’, is een zin die niet bestaat in de biografie van Mark de Vries. De geboorte van Mark de Vries moet ook een bloederige bedoening zijn geweest, dat kan niet anders. Ik stel me een baby voor van 1,23m die na zeven maanden besluit zelf een keizersnede te zetten omdat ze er in het ziekenhuis te lang over deden. En toen zijn moeder vervolgens haar nieuwe kind zag – een reus van Surinaamse afkomst – dacht ze: ik noem hem Mark, Mark de Vries. Geniaal.

Maar om te begrijpen waarom Mark de Vries in mijn rijtje staat, moeten we terug naar 13 maart 2012. Na de Jupiler Leauge wedstrijd van SC Cambuur tegen AGOVV staat Mark de Vries voor de camera. Hij huilt. Mark de Vries moet huilen! Hij heeft namelijk net te horen gekregen dat zijn contract niet verlengd wordt en dit zou wel eens zijn laatste wedstrijd in het betaalde voetbal kunnen zijn. Mark de Vries huilt niet omdat zijn ego gekrenkt is, of omdat zijn medespelers hem niet begrepen; Mark de Vries moet huilen omdat die ongelofelijke pampuslijers hem het recht om zijn aller allerliefste spelletje te spelen willen afpakken. En dat doet verdomt veel pijn.

In een periode waarin snotneuzen van achttien weigeren te voetballen omdat de auto die ze van de club hebben gekregen geen parapluhouder in de deur heeft, is het schitterend dat er nog dit soort spelers zijn. Rauwe kerels die aan het einde van de dag gewoon kleine jongetjes zijn die een spelletje spelen wat ze leuk vinden. Mannen die van het voetbal houden en ook niet bang zijn om dat te laten zien. Daar hoef je echt geen Lionel Messi voor te zijn. En Mark de Vries heeft dat begrepen.

Zie hier het tragische afscheid van Mark de Vries bij SC Cambuur.

Dank je Melvin Platje


Melv
in Platje, 26 jaar, (F.C. Volendam, N.E.C., Neftci Bakoe, Kalmar FF)
Melvin_Platje

 

Door een rare speling van het lot kreeg ik een mailwisseling tussen Melvin Platje en zijn moeder in mijn inbox. Ze dateren van een tijdje geleden toen Melvin net bij zijn nieuwe voetbalclub Kalmar FF in Zweden begon. Ik herinnerde mij ineens weer waarom de Audi van Melvin Platje mij om een of andere reden altijd minder heeft gestoord dan die van zijn teamgenoten. Melvin kijkt en praat heel stoer, maar iedereen weet dat hij een goede brave Hollandse knul is. Daarnaast vind ik ook dat iemand die genaamd is naar een jeukend kruis op zijn minst een schouderklopje verdiend. Dus bij deze: Melvin Platje je bent een topper!

Verstuurd: Melvin_player88@hotmail.com
aan: Trudy_Platje@versatel.nl

Lieve mam,

Vanochtend mocht ik voor het eerst meetrainen. Ik was mijn pakjes Wicky vergeten dus ik had heel erge dorst. Een van de jongens had wel Zweeds drinken voor me. Wjutter heette het ofzo. Echt goor mam. Zat helemaal geen smaak aan.

De jongens op de training leken me wel aardig. Eentje had wel mijn voetbalschoenen verstopt, die heb ik toen een schop gegeven.

Vanavond gaan we voor het eerst uit. Daar heb ik zin in.

Kusjes,
Melvin

Verstuurd: Trudy_platje@versatel.nl
aan: Melvin_player88@hotmail.com

Lieve Melvin,

Wat stom dat je je Wicky was vergeten. Wel genoeg drinken hoor, anders maakt mama zich zorgen. Wjutter, dat klinkt gek zeg. Grappig taaltje hè dat Zweeds? Mama was zelf vandaag nog naar de Hunkemöller voor een spannende BH voor papa, toen moest ik nog aan je denken daar in Zweden.

Gelukkig dat de jongens aardig zijn, maak je geen ruzie verder? Je weet wat ik altijd zegt hè?

Veel plezier vanavond! Doe je wel voorzichtig? En drink je niet teveel?

Heel veel kusjes,
Je allerliefste mama

Verstuurd: Melvin_player88@hotmail.com
aan: Trudy_Platje@versatel.nl

Lieve mam,

Gadverdamme mam, dat hoef ik niet te weten.

Ik weet het mam. Maar hij moest niet aan mijn schoenen komen.

Gisteren uitgaan was echt supervet. Maar ik heb niks gedronken hoor. Alleen iets wat branwin heet, maar dat was nog goorder dan wjutter.

Vandaag weer getraind. De trainer zegt dat ik te zwaar ben. Ik heb gezegd dat hij zelf te zwaar is.

Vanavond weer uit.

Kusjes,
Melvin

Dank je Barry van Galen

Barry van Galen, Gestopt, (NAC, Roda JC, AZ)

Barry van Galen

De trofeekast van Barry van Galen is klein maar bijzonder. Er ligt een kampioensmedaille uit de eerste divisie, een beker die hij kreeg als vicekampioen van de eredivisie, drie doormidden getrapte scheenbeschermers met botresten aan de binnenkant en een kleine teen van een nooit geïdentificeerde tegenstander.

In een interview vlak voor zijn afscheid constateerde Barry van Galen dat er geen spelers zoals hij meer zijn. Ik denk dat hij gelijk had. De fluwelen elegantie waarmee Barry zijn tegenstanders door midden kon schoppen is tot op de dag van vandaag ongeëvenaard. Hij was zo iemand waarvan je voor de wedstrijd dacht: als ik ooit het ziekenhuis in geschopt moet worden, dan maar door die gozer. Dat is knap.

Nu wil ik heel duidelijk maken dat ik niet ben voor het schoppen van tegenstanders. Het gegeven dat Van Galen iemand met een kopstoot in een coma heeft gebracht, heeft mij ook doen twijfelen of ik hem in mijn lijstje moest opnemen. Maar feit was dat hij geniale momenten nu eenmaal afwisselde met vreselijke black-outs. Dat is ook wel wat hem fascinerend maakt.

Kijken naar Barry van Galen was eigenlijk het beste te vergelijken met kijken naar een goede thriller. Je wist dat het moment ging komen dat men vreselijke dingen in de kelder zou vinden die je liever niet had gezien, maar tot die tijd was het retespannend. Nu is Barry van Galen natuurlijk geen Hannibal Lector. Maar ik zou ook bij Barry niet graag in de tuin gaan schatgraven, laten we het daar op houden.

Naar aanleiding van het oeuvre van Barry Van Galen wil ik ook een kleine aanpassing in het voetbal voorstellen. Waarom geven we alle spelers niet een lichte enkelband waar men kleine stroomschokken van een paar volt mee kan toedienen? Als er kortsluiting dreigt bij een speler, geeft de vierde official – dan heeft die eindelijk ook wat te doen – gewoon een paar korte stroomstootjes die hem weer even bij de les houden. Dit zou een hoop ongelukken voorkomen denk ik. Het lijkt mij trouwens ook een zeer handig hulpmiddel bij schwalbes, overdreven doorrollen of andere vervelende maniertjes, maar goed dat is dan aan de vierde official om te bepalen.

Dank je Gabriel Batistuta

Gabriel Batistuta, gestopt, (Fiorentina, AS Roma, Internazionale)

Batistuta

Het is een warme vochtige dag in het station Artemico Franci in Florence. Gabriel Batistuta heeft zijn noppen diep in het natte gras geduwd. Zijn ogen gericht op de bal die van grote afstand op hem af komt. Hij wil de bal. Hij hunkert naar de bal. De bal is zijn geliefde. En hij heeft haar veel te lang moeten missen.

Ferm maar met gevoel laat hij de bal op zijn borstkas landen. Een zweetdruppeltje vindt zijn weg langs het foutloos getrimde haar dat zich rond zijn mond heeft verzameld. Langzaam rolt zijn geliefde naar beneden, langs zijn navel naar zijn bovenbeen en verder. Met een zelfverzekerde zwiep duwt hij de bal plots naar voren. Het beenhaar van de verdediger kriebelt nog even aan zijn scheenbeen terwijl hij over de inkomende tackle heen springt. De bal is van hem en van niemand anders. Samen dansen ze over het zachte gras. 

Maar zoals in iedere gepassioneerde liefdesrelatie komt er een moment om weer afscheid te nemen. En dat weet Batistuta ook. Met een laatste liefdevol tikje wipt hij de bal over de aanstormende doelman. Doelpunt.

Als tienjarig jongetje begreep ik nog weinig van de uitstraling Batistuta. Ik wist niet dat het baardje dat ik wanhopig wilde kopiëren – maar dat maar niet wou groeien – in de volksmond ook wel een pornobaardje wordt genoemd. En dat zijn lange weelderige haren in die tijd vooral geassocieerd werden met een man die met een lapje voor zijn kruis aan lianen slingert. 

Nu snap ik dat wel. Batistuta was pure voetbalerotiek. Batistuta, Batistuta, oh Batistuta.

Dank je Dirk Kuijt

Dirk Kuijt, 34 jaar (volgens officiële bronnen), (FC Utrecht, Feyenoord, Liverpool, Fenerbahce SK)

Dirk Kuyt 12

Vanaf het moment dat ik tegen een bal kon schoppen heb ik ervan gedroomd om profvoetballer te worden. Het is geen originele droom. Dat geef ik meteen toe. Maar het was wel een hele sterke droom.

Met de jaren werd helaas ook steeds duidelijker dat het gros van alle voetbalscouts drie soorten stront in hun ogen hebben. Ik werd namelijk nooit ontdekt. En met het passeren van de tijd is de hoop om ontdekt te worden ook steeds kleiner geworden. Maar ik heb nog een houvast: Dirk Kuijt.

Volgens officiële bronnen werd Dirk Kuijt pas op zijn 19e jaar ontdekt door de grote profclubs. Ik geloof daar niks van. Volgens mij was hij toen al ver in de veertig. Het gezicht en lichaam van Dirk Kuijt zijn gewoon nooit van leeftijd veranderd. De enige reden dat hij zijn carrière moet afbouwen is omdat niemand geloofd dat iemand van zijn leeftijd nog zo hard kan lopen.

Dirk Kuijt wordt de eerste bejaarde waar ze in het verzorgingstehuis dagelijks de remsporen van de rollator moeten wegpoetsen in de bochten. En tijdens zijn begrafenis zal de kist moeten worden dichtgespijkerd omdat hij anders nog drie rondjes rond het crematorium zou lopen.

Ik heb goede hoop dat ik oud word als Dirk. Zo rond mijn midlifecrisis zet ik dan net als hij twee wasknijpers in mijn nek om het loshangende vel uit mijn ogen te trekken. Ik meld me bij de eerste de beste voetbalclub en overtuig iedereen ervan dat ik toch echt negentien ben. Vervolgens dender ik net zo lang heen en weer over het voetbalveld tot er een keer een scout voorbij komt die niet voor de wedstrijd met zijn kop in de plee heeft gehangen. Ja, een mooie voetbalcarrière ligt nog voor mij in het verschiet.

Dank je Angelos Charisteas

AngelosCharisteas_566614

Angelos Charisteas, 34, (clubloos, voorheen oa. Werder Bremen, Ajax, Feyenoord, Al-Nassr)

Toen Angelos Charisteas naar Nederland kwam om te voetballen voor Ajax waren de verwachtingen hooggespannen. De boomlange Griekse spits had immers het winnende doelpunt gemaakt in de EK finale van 2004 en was een grote belofte. Nog geen jaar na zijn grote entree bleek hij echter toch niet helemaal de versterking waar menig fan op had gehoopt. Niet de goal, maar vooral de tweede ring moest het ontgelden tijdens zijn tijd in Amsterdam. Vaak leek Charisteas de goal überhaupt in zijn geheel kwijt te zijn. Toch ben ik altijd stiekem fan van hem geweest.

Het is een onmiskenbare kwaliteit om zo volledig verdwaald te zijn op een voetbalveld en toch iedere keer weer door topclubs gescout te worden. Charisteas kon in de stadiongoot op zoek zijn naar de bal en iedereen toch het idee geven dat hij heel normaal bezig was. Gewoon een nieuwe strategie waar de tegenstander nog niet aan heeft gedacht. No big deal. I’m a professional. 

Maar wat Charisteas vooral zo bijzonder maakte was dat hij altijd sympathiek bleef. Ik heb niet vaak zo hard met een spits meegeleefd in de hoop dat hij ook eens een doelpuntje mocht maken als bij arme Angelos. Elke keer werd hij na de wedstrijd weer voor de camera gesleept met de vraag of hij de bal nou eindelijk eens de goede kant op ging schieten. En elke keer bleef hij netjes en vriendelijk: het ging hem echt een keer lukken, echt waar. Het deed me altijd een beetje denken aan een bejaarde kerstboomverkoper die op nieuwjaarsdag nog de helft van zijn inboedel moest zien te slijten. Je wist dat het echt niet meer ging gebeuren, maar je gunde het hem zo erg.